Leon van der Zanden

Vruchtvlees

Met zijn voorstelling ‘Cola’ trok Leon volle zalen en kreeg hij lovende recensies. Met zijn 6e solo programma ‘Vruchtvlees’ staat deze Brabantse publiekslieveling er weer!  In zijn theatershows vormen talloze persoonlijke verhalen en ervaringen de basis van zijn humoristische en filosofische kijk op de wereld. Dit keer staan zijn eigen gevoelens centraal. Ze zijn er wel, maar hij schijnt ze  te zijn vergeten. Zijn het eigenlijk wel zijn  eigen gevoelens of neemt hij die van anderen over? Hij gaat op zoek naar de essentie. En die is volgens hem hetzelfde bij jou als bij hem. Of hij gelijk heeft? Dat zie je in deze voorstelling, waarin natuurlijk vooral ook heel veel te lachen is.

Voor Markant Magazine schreef Leon de volgende column:
Moeite doen
Op een dag ging ik met de trein. Nadeel: geen eigen muziek, voordeel: mensen afluisteren.Twee jongens zitten in het 4-tje achter me, Iphones losjes in de hand, stoere rugzak, open naast zich. De hangerigste vraagt aan de sms-ende: “Geef jij geld aan Afrika?” “Nee”, antwoord hij niet  opkijkend. “Jij?” “Nee”, zegt de eerste vermoeid, zijn pet nog schever zakkend. “Mijn ouders geven ook niet”, voegt hij eraan toe. “Ze zijn daar zo gewend om steeds maar geld van ons te krijgen”. Dan kijkt de tweede eindelijk van zijn schermpje op en zegt: “Ja inderdaad! Ze zijn vergeten wat het is om ergens moeite voor te doen” Natuurlijk is een strafkamp in Zambia de enige redding voor deze knapen, maar ik ben ze ook dankbaar. Ik kreeg inzicht in een huidige denktrend. Onze maatschappij is erop gericht om met zo min mogelijk moeite een zo snel mogelijk resultaat te bereiken. Voorgeschilde stukjes appel in een bakje met een vorkje, met één druk op de knop het nieuwste album van Coldplay op je telefoon, seks in een handomdraai, e en zichzelf opzettende tent, direct besteld, morgen thuis. Minder moeite ervoor hoeven doen is een positieve waarde geworden. Terwijl iedereen ook weet hoeveel voldoening zelf koken geeft of in de rij staan voor de nieuwste CD van je favoriete band of lang verwachte seks, in een zelf opgezette tent. Hoe meer moeite hoe groter de voldoening. In die zin zijn de bezuinigingen in de kunstensector zo slecht nog niet. Theater is ook een hele hoop moeite doen. Je moet van de bank af, je haasten, wachten en dan anderhalf uur zitten en kijken zonder ‘escape’ of chips. Televisie is veel makkelijker. Ook van de makers-kant kost theater veel moeite. Anderhalf jaar voor de eerste voorstelling moet je een titel bedenken, een passende foto laten maken en begint het grote breiwerk. Uren schrijven, tachtig repetities, veertig try-outs en duizend kritieken later staat er eindelijk een geesteskind en dan mag je dat nog elke avond overtuigend neer gaan zetten. Ook weer anderhalf jaar lang. Maar precies daarin zit de kracht. Het publiek en de maker hebben er moeite voor gedaan om deze avond samen te komen. En die geleverde inspanning zorgt voor de grootst mogelijke voldoening. Ik heb nog nooit een staande ovatie gegeven voor de televisie. Ik ben lang in Afrika geweest en heb gezien hoeveel moeite er gedaan wordt voor een appel. En ook hoeveel plezier er aan beleefd wordt. In Afrika is er misschien wel meer plezier dan hier. Omdat er zoveel moeite voor gedaan moet worden. Door hen zelf en misschien een beetje door ons. We hebben nu toch tijd over…